Ulica Miodowa – ulica w Krakowie na Kazimierzu oraz na Grzegórzkach (część na wschód od przepustu drogowego).

Historia Pomiędzy murami miasta Kazimierza a Wisłą biegła w średniowieczu droga podmurna. Po wyburzeniu kazimierskich murów miejskich w początkach XIX wieku powstała ulica nazywana Podbrzeże, Podbrzezie, tak jak przedmieście między Wisłą a murami. Wytyczona około 1865 r. na podstawie planów regulacyjnych z 1828 i 1844 r.

Obecną nazwę otrzymała w 1858 roku, być może od wytwórców syconego miodu mieszkających na Kazimierzu.

Przed 1889 r. wydłużona za ulicę Starowiślną. W swojej wschodniej części ulica przebiega przez przepust drogowy pod linią kolejową nr 91.

Zabudowa

Zabudowa to głównie kamienice czynszowe z przełomu XIX i XX wieku oraz synagogi i szkoły: ul. Miodowa 3 – Czynszowa kamienica, projektował Karol Knaus, 1901. ul. Miodowa 6 – Czynszowa kamienica, projektował Karol Knaus, 1899. ul. Miodowa 9 – Czynszowa kamienica, projektował Władysław Kleinberger, 1898. ul. Miodowa 10 (ul. Bożego Ciała 4) – Czynszowa kamienica, projektował August Pluszczyński, 1835. Obecnie (2024) po remoncie nadbudowana o dwie kondygnacje. ul. Miodowa 13 – Czynszowa kamienica, projektował Leopold Tlachna, 1937. Znajdowała się w niej synagoga chasydów z Cieszanowa. ul.