Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk (bez I batalionu) wchodził w skład X Brygady Piechoty należącej do 5 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany I batalion był podporządkowany komendantowi I Brygady Górskiej w Mostarze należącej do 18 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 82% – Niemcy, 18% – inni. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 120 pułkowi piechoty, a jego IV batalion przemianowano na I batalion.