Szkoła Podchorążych Lotnictwa – szkoła lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej Polskiej, tzw. „Szkoła Orląt”, funkcjonująca w latach 1928–1939.
Historia Szkoła została utworzona na bazie funkcjonującej od 1925 r. Oficerskiej Szkoły Lotnictwa. Przemianowanie nastąpiło na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych z 9 sierpnia 1928 r. Na stanowisku komendanta pozostał ppłk pil. Roman Florer. 6 czerwca 1929 r., na podstawie rozkazu Departamentu Lotnictwa, nastąpiło wyłączenie z SPL dotychczas funkcjonującego w nim Działu Nauk, który został włączony do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa. CWOL koordynowało zajęcia w SPL oraz zajęło się w nim organizacją kursów. W tym samym roku Roman Florer odszedł na emeryturę, na jego miejsce z 6. pułku lotniczego przeniesiono mjr. pil. Stefana Kałęckiego.
Kandydaci, w wieku od 18 do 24 lat, musieli mieć ukończoną szkołę średnią, ewentualnie korpus kadetów lub szkołę podchorążych innych rodzajów broni. Wymagano od nich posiadania polskiego obywatelstwa. Czekał ich egzamin, który składał się z części pisemnej oraz ustnej z matematyki i fizyki. Dodatkowo przechodzili badania lekarskie i psychologiczne. Od kandydatów wymagano ukończenia jednorocznego kursu unitarnego w Szkole Podchorążych Piechoty.