Kolejne zmiany w trybie szkolenia Szkole Podchorążych lotnictwa zaszły w 1935 r. Zrezygnowano z wymogu rocznego kursu w Szkole Podchorążych Piechoty, wprowadzając jedynie czteromiesięczny kurs unitarny w SPP. Do grona potencjalnych kandydatów, ubiegających się o przyjęcie do SPL, dołączono osoby mające ukończony kurs pilotażu w aeroklubach lub dowolną szkołę podchorążych rezerwy. Kandydaci musieli mieć ukończone siedemnaście lat, wzrost minimalny 163 cm, nie mogli być karani oraz nie mogli mieć nałogów (wykluczano alkoholików i narkomanów). Pozostawiono wymóg zdania egzaminu konkursowego i badania lekarskie. Ci, którzy przeszli przez rekrutację trafiali do Wojskowego Obozu Szybowcowego, gdzie następowała ostateczna selekcja kandydatów na pilotów.
Na szkolenie w 1935 r. przyjęto 170 kandydatów, w 1936 r. liczba ta wzrosła do 180. Wymusiło to zmiany w procesie nauczania i szkolenia. Dotychczasowy dwuletni cykl szkolenia zmieniono na trzyletni (spowodowało to brak promocji w 1937 r.), wzmocniono też eskadry ćwiczebne dodatkową kadrą i sprzętem. Podczas pierwszego roku szkolenia podchorążowie realizowali jednolity program szkolenia, w ramach którego weryfikowano ich predyspozycje do służby w lotnictwie. Po ukończeniu pierwszego roku wybierano spośród nich kandydatów na pilotów oraz na obserwatorów.