Podstawowymi źródłami Skylitzesa były: Kontynuacja Teofanesa – dla lat 813–944, przepisana niemal dosłownie; drugą część księgi VI Skylitzes opuścił uważając ją za dzieło Teodora Dafnopatesa (w zamian sięgnął do zaginionej pracy wykorzystanej również przez Leona Diakonosa); Historia cesarzy Józefa Genesiosa – dla okresu niepełnoletności Konstantyna VII i panowania Romana I; samodzielnie zebrany materiał dla opisu rządów Konstantyna VII i Romana II; Historia Michała Attaliatesa – dla okresu cesarza Izaaka Komnena.
Autor jest twórcą nowego rodzaju kroniki „odnowionej” – odżegnującej się zarówno od powierzchowności i płycizny dawnych kronik mniszych, jak i od stronniczości niektórych dzieł cesarskiej historiografii bizantyjskiej. Uważając się za rzetelnego historyka o podejściu krytycznym, reprezentował nowy punkt widzenia i program dziejopisarstwa, deklarując pragnienie przekazania ścisłego i dokładnego obrazu wydarzeń historycznych (faktycznie w niewielkiej części zamierzenia te spełnił).