Sepizacja jest tu efektem zakłóceń w komunikacji symbolicznej. Jej narzędziem jest separacja kultury od nie-kultury, informacji od chaosu, wiedzy od ignorancji, sensu od nonsensu, tekstu od nie-tekstu.
Praktyka sepizacyjna Praktyka sepizacyjna odbywa się na 2 poziomach: milczącym i wyartykułowanym. SEP milczący - sepizacja nie ma wyrazu (gestu, znaku, wypowiedzi) w dyskursie publicznym, komunikacji. Jest manifestacją nieobecności. Może być wynikiem: braku kategorii opisowych zacierania się w pamięci "powszechnej oczywistości"
SEP wyartykułowany - sepizacja jest wyraźna w aktach komunikacja i wyraża się w: eufemizacji marginalizacji piętnowaniu degradacji wyłączaniu (anatemie)
SEP stał się przedmiotem badań sepologii.
Analizę SEP można odnaleźć w zbiorowej pracy pod redakcją Marka Czyżewskiego, Kingi Dunin i Andrzeja Piotrowskiego pt. "Cudze problemy. O ważności tego, co nieważne. Analiza dyskursu publicznego w Polsce"
Kategoria:Komunikacja
cs:Seznam pojmů, osob a vynálezů ze Stopařova průvodce po Galaxii#Pole problému někoho jiného de:Hintergründe zu Per Anhalter durch die Galaxis#Problem-anderer-Leute-Feld