350px|thumb|Liczba osób posługujących się językami nahuatl na terenie poszczególnych stanów Meksyku

Nahua (wym. ) – grupa autochtonicznych ludów Ameryki Północnej, posługujących się różnymi odmianami języka nahuatl.

Historia Przodkowie dzisiejszych Nahua przybyli z północy na Wyżynę Meksykańską około V w. n.e. Grupa ta obejmowała w przeszłości takie ludy jak Toltekowie, Chichimekowie, Aztekowie, Tepanekowie, Tlaxcallanie i in. Na początku XVI w. zamieszkiwały one tereny dzisiejszego Meksyku, Gwatemali, Salwadoru i Nikaragui, a nawet Panamy. Po konkwiście w większości porzucały one swój język, przechodząc stopniowo na hiszpański.

System polityczno-społeczny Nahua przed podbojem hiszpańskim, w okresie postklasycznym Mezoameryki, zorganizowani byli w jednostki polityczne zwane altepetl (w nahuatl: "woda-góra"), zwykle tłumaczone na języki europejskie jako "miasta-państwa". Na czele każdego altepetl stał monarcha noszący nazwę tlahtoani ("mówca"), wybierany przez dostojników spośród królewskiej linii rodowej. Sprawował on władzę despotyczną nad danym miejskim królestwem, np. Tenochtitlan, Tetzcoco czy Azcapotzalco. Posiadał przywileje, takie jak kamienny pałac, harem, służbę pałacową, królewskie odzienie, był łącznikiem z bóstwami i sprawował funkcje kapłańskie. Królowie noszeni byli na lektykach.