Z tego względu przyjęto zasadę, że problemy związane ze spodziewanymi niedoborami żywności mogą dotknąć wyłącznie mieszkańców okupowanych państw (zwłaszcza ZSRR), a także jeńców wojennych i Żydów.

23 maja 1941 roku główny wydział gospodarczy Wehrmachtu przygotował nowy dokument – zatytułowany „Polityczno-gospodarcze wytyczne dla organizacji na Wschodzie” (potocznie „plan głodowy”)W czerwcu do niemieckich urzędników trafiła w tysiącu egzemplarzy ocenzurowana nieco wersja planu, znana jako „zielona teczka”. Patrz: Timothy Snyder, Skrwawione ziemie, op.cit., s. 186.. Tym razem przyjęto założenie, że sowieckie zasoby żywnościowe posłużą nie tylko do wykarmienia walczących na Wschodzie dywizji, lecz również do zaopatrywania cywilnej ludności III Rzeszy. Kluczową rolę w procesie przygotowania założeń „planu głodowego” odegrał także urząd ds. Planu Czteroletniego nadzorowany przez Hermanna Göringa. W tym kontekście należy zwłaszcza wymienić Herberta Backe – sekretarza stanu w ministerstwie rolnictwa, a zarazem komisarza do spraw wyżywienia w urzędzie ds. Planu Czteroletniego – od którego nazwiska „plan głodowy” jest czasem nazywany Backe-Plan.