Rozwój dialektów polskich można podzielić na cztery okresy: od początku państwowości polskiej do wieku XVI Ludność polska posługuje się powszechnie dialektami ludowymi, ale z czasem wśród inteligencji wykształca się forma tzw. dialektu kulturalnego, będąca początkiem unifikacji i integracji językowej narodu polskiego. W zależności od znaczenia regionów kraju język literacki rozwija się początkowo w Wielkopolsce, później w Małopolsce. Ludność wiejska kontynuuje tradycje posługiwania się rodzimymi gwarami. od lat trzydziestych XVI wieku do lat dwudziestych wieku XX Znaczenie języka literackiego zaczyna wzrastać kosztem regionalnych odmian polszczyzny. Język ogólnopolski przejmuje rolę środka komunikacji warstw wykształconych, w tym duchowieństwa, szlachty i mieszczaństwa. Dialekty stają się mową ludności wiejskiej, kształtują się także gwary miejskie. lata 1925–1955 Procesy scalające języka nasilają się wraz z rozwojem mediów i wykształcania się klas społeczeństwa. od lat 60. do czasów obecnych Postępujący zanik dialektów ludowych na rzecz uniwersalnego języka ogólnopolskiego.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Hasła kanonu polskiej Wikipedii