United States Carbine, Caliber .30, M1 – amerykański karabinek samopowtarzalny z okresu II wojny światowej.
Historia Po przyjęciu do uzbrojenia w drugiej połowie lat 30. XX wieku karabinu samopowtarzalnego M1 Garanda pojawił się problem uzbrojenia żołnierzy oddziałów pomocniczych. Nowy karabin, znacznie cięższy niż stary Springfield M1903, niezbyt nadawał się jako uzbrojenie pomocnicze. Rozwiązaniem nie było uzbrojenie tych żołnierzy w pistolety (zbyt mały zasięg, konieczność intensywnego treningu strzeleckiego) czy pistolety maszynowe (duża masa). W roku 1940 ogłoszono konkurs na nową broń określaną w wytycznych „lekkim karabinem”. Nowa broń przy masie nie większej niż 2,5 kilograma miała mieć zasięg skuteczny 300 metrów i być zasilana z wymiennych magazynków (5, 10, 50 nabojów). Wymagano broni samoczynno-samopowtarzalnej.
Do nowej broni opracowano nowy nabój pośredni .30 Carbine, ponieważ standardowy nabój karabinowy .30-06 Springfield był zbyt silny.