Karabinek M1 w założeniu miał być bronią oddziałów tyłowych, załóg pojazdów pancernych, młodszych oficerów. Jednak jego poręczność sprawiła, że pod koniec wojny było w niego uzbrojonych prawie 40% amerykańskich żołnierzy. Szczególnie walczących tam, gdzie długi i ciężki karabin M1 Garanda zbyt krępował ruchy. Po wojnie karabinek M1 pozostawał na uzbrojeniu do końca lat 60 XX wieku. Broń poddano wtedy modernizacji. Zmieniono rodzaj bezpiecznika. Broń przystosowano do mocowania bagnetu M4. Karabinki pozostawały w uzbrojeniu CIA oraz „zielonych beretów”. Miały je na wyposażeniu również oddziały wartownicze Sił Powietrznych. Właśnie dla ich zastąpienia, zamówiono pierwsze partie karabinów M16.
Wycofane z uzbrojenia amerykańskich sił zbrojnych karabinki, były obiektem szerokiego eksportu. Znalazły się na uzbrojeniu armii francuskiej i izraelskiej, a także wielu innych armii, policji oraz ugrupowań partyzanckich na świecie. Były także popularne w różnego rodzaju organizacjach przestępczych. Miało to miejsce szczególnie w rejonach świata, gdzie warunki fizyczne użytkowników (wzrost i masa ciała) faworyzują broń o niewielkiej masie i sile odrzutu. Po II wojnie światowej karabinki były używane w wielu konfliktach zbrojnych.