Eastindiaman () – duży, uzbrojony statek handlowy o napędzie żaglowym, zdolny do dalekich, samodzielnych podróży do Indii, Chin lub Indii Wschodnich. Używany głównie przez floty handlowe Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej oraz Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (w dużo mniejszym stopniu też przez inne europejskie kompanie handlowe) od początku XVII wieku do lat 30. XIX wieku.
Podobne, nieco mniejsze jednostki przeznaczone do podróży do Indii Zachodnich nazywano analogicznie ().
Charakterystyka Za pierwszy statki tego typu uważa się wodowany uroczyście w obecności króla Jakuba I w Deptford w roku 1610 „Trade's Increase” (dosł. „Wzrost handlu”) o wyporności 1293 ton. Był to największy statek, jaki do tej pory zbudowano w Anglii (większy od zbudowanego w tym samym roku trójpokładowego wojennego okrętu liniowego „Prince Royal”). Wkrótce też powstał drugi podobny statek „Peppercorn”. Chociaż Kompania Wschodnioindyjska zaprzestała wkrótce budowy statków we własnej stoczni (w Deptford istniała również inna stocznia budująca dla Royal Navy), a zaczęła je dzierżawić od prywatnych właścicieli, wszystkie statki musiały spełniać wymagania techniczne stawiane przez Dyrekcję Kompanii. Były to duże, zwykle trzymasztowe, silnie uzbrojone (ok. 30 dział) statki zdolne do odbycia 6-8 (maks.