Narracja o zamknięciu nieczystych ludów Pierwsze znane połączenie się tego motywu z narracją o budowie Bram Kaspijskich przez Aleksandra Wielkiego i zamknięciu nieczystych ludów, znajduje się w syryjskiej wersji legendy o Aleksandrze, choć prawdopodobnie jej geneza sięga przekroczenia Kaukazu przez Hunów.
Stamtąd przedostał się do arabskiej literatury eschatologicznej. U geografów arabskich terminy Jāġūġ i Māġūġ oznaczały mało znane im ludy zamieszkujące północne krańce ekumeny, na obszarze środkowej i północnej Azji, jak i północnej Europy.
Do Europy motyw zamkniętych ludów Goga i Magoga trafił za pośrednictwem Romansu o Aleksandrze, który wpłynął również na dwa najpowszechniejsze źródła, z których korzystano podczas recepcji historii Goga i Magoga – Apokalipsy Pseudo-Metodego i również za nią Kosmografię Etyka z Istrii.
Od przełomu IX i X wieku nazwa ta przeszła na Półwysep Skandynawski i jego mieszkańców. Z syryjskiego cyklu legend o Aleksandrze Wielkim pochodzi też podanie, że miał on zamknąć te groźne ludy za spiżową bramąIbn Fadlān, Kitāb, oprac. A. Kmietowicz, F. Kmietowicz, T. Lewicki, Ossolineum 1985, przyp. 380 i 386 (ze str.