Rozpatrywany we wzorcu aktywny obiekt posiada swój własny wątek sterujący, który zarządza wykonywaniem metod. Gdy jakiś wątek jest zainteresowany wywołaniem metody, wysyła do obiektu żądanie, po czym powraca do własnych zadań. Obiekt odbiera żądania, wykonuje je, po czym przekazuje wyniki z powrotem do wątku wywołującego. Jeśli dwa wątki chcą wywołać tę samą metodę, żądania są kolejkowane i obsługiwane jedno po drugim, dzięki czemu unikamy uszkodzeń danych.
Budowa thumb|Diagram UML wzorca Active object Wzorzec składa się z sześciu elementów: Servant – oryginalny obiekt, do którego chcemy zapewnić współbieżny dostęp. Proxy – dostępny publicznie interfejs z metodami analogicznymi, jak w oryginalnym obiekcie, które generują odpowiednie żądania w imieniu wywołującego je wątku. Scheduler – planista kontrolowany przez proxy, w którym wykonuje się własny wątek aktywnego obiektu. Planista odbiera żądania, kolejkuje je oraz wykonuje po kolei. ActivationQueue – kolejka wywołań metod. MethodRequest – interfejs żądania rozszerzony przez konkretne implementacje dla poszczególnych metod aktywnego obiektu.