Konsekwencje stosowania Zalety: Odseparowanie mechanizmów współbieżnych od właściwej klasy, która dzięki temu jest dużo prostsza w budowie. Przezroczyste wykorzystanie dostępnych mechanizmów współbieżności – planiści mogą być łatwo wymienialni, dlatego można dostosowywać ich do konkretnych zastosowań, np. wykorzystania możliwości wielu procesorów. Kolejność wykonania metod może być inna, niż kolejność ich wywołania. Wątki nie muszą czekać, aż wywołanie metody zostanie faktycznie obsłużone.
Wady: Niższa wydajność – wzorzec nie tylko korzysta z wewnętrznych mechanizmów synchronizacyjnych, ale wymaga też wykonania dużo większej liczby operacji przy każdorazowym wywołaniu metody. W porównaniu z innymi sposobami zapewnienia synchronizacji jest on dużo bardziej wymagający obliczeniowo. Kłopotliwe debugowanie – z powodu niedeterministycznego działania planistów, debugowanie programów korzystających z active object jest trudniejsze. W dodatku wiele debugerów słabo wspiera wielowątkowe aplikacje.