Po ich pierwszym spotkaniu napisała wiersz: Zdziwiona czy to jest sen, Jestem przepełniona radością. Nie budźcie mnie, jeśli to jest sen. Pozostawcie mnie, proszę, w tej radości na zawszeTamże, str. 179 Podczas gdy uczniowie mistrzów zen praktykują, aby być przebudzeni z naszych złudzeń, Teishin - zdając sobie sprawę z ułudy pragnie podążać tą drogą dalej.
Odpowiedź Ryōkana jest odpowiedzią mistrza zen:
Drzemiąc w krainie snów, Mówiąc o tym śnie. Dlaczego nie umieścić naszego snu W strumieniu wieczności Ryōkan umieszcza ich związek w sferze wieczności, jak czynią w nauczaniu mistrzowie zen, aby uczniowie zobaczyli pojawiające się fenomeny w kontekście nietrwałości i zanikania, a także, aby zobaczyli to, co nie powstaje i nie zanika. Wiersz Ryōkana jest więc instrukcją: nie postrzegaj tej miłości w sposób dualistyczny, z osobistej perspektywy. Zamiast tego, pozwól jej płynąć w bezkresnej i wiecznej przestrzeni. Miłość istnieje bez przylegania, lgnięcia do niej.
Przez niektórych badaczy ich związek był uważany za nieseksualny, przez innych – jako pełny związek miłosny, gdyż niektóre wiersze Teishin wyrażają także jej pożądanie i zmaganie się ze ślubowaniami mnisimiTamże, str.