Zdalnie sterowane stanowisko strzeleckie z ogona maszyny zastąpiono klasycznym stanowiskiem strzeleckim z operatorem uzbrojenia obsługującym dwa karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm. Zdwojono koła podwozia, powiększono załogę do 7 osób, zamontowano radionamiernik, radiostację dalekiego zasięgu oraz urządzenie zagłuszające emisję radiowe. Głównym celem ataku przy użyciu maszyn Ya-Go miała być kontynentalna część Stanów Zjednoczonych. Przed zakończeniem wojny wybudowano jedynie drewnianą makietę samolotu. Ki-74 II Ya-Go A - wersja A typu Ya-Go o planowanym zasięgu 8000 km. Zredukowanej do trzech osób załodze i 1000 kg ładunku bomb. Misja w stronę Stanów Zjednoczonych miała być lotem w jedną stronę, nie planowano powrotu wysłanych na bombardowanie maszyn. Ki-74 II Ya-Go B - wersja z większym ładunkiem bomb (2000 kg), ale o mniejszym zasięgu. Ki-74 II Kai - kolejna planowana wersja przeznaczona do ataku na kontynentalną część Stanów Zjednoczonych i również zdolna do lotu tylko w jedną stronę. Nie miała być to jednak misja samobójcza. Po dokonaniu ataku na któreś z miast zachodniego wybrzeża USA, planowano, że załoga opuści samolot na spadochronach, a po wylądowaniu rozpocznie akcje dywersyjne.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Tachikawa Ki-74 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.