Myślenie symboliczne – kategoria psychologii, kognitywistyki, antropologii filozoficznej opisująca ludzkie czynności umysłowe polegające na świadomym manipulowaniu pojęciami symbolicznymi takimi jak słowa, znaczące gesty i znaki dla osiągnięcia celu komunikacyjnego oraz poznawczegoWiktor Werner, Iwona Werner, Od duszy do świadomości, od jednostki do społeczeństwa. Szkice z historii intelektualnej, Instytut Historii UAM, Poznań 2008, s. 151 – 166.
Kategoria myślenia symbolicznego została wprowadzona do nauk o człowieku na przełomie XIX i XX wieku kiedy niezależnie od siebie Edmund Husserl i George Herbert Mead stwierdzili, że język nie pochodzi z myślenia, lecz sam w sobie jest myśleniem gdyż nauka sposobu myślenia charakterystycznego dla człowieka jest tożsama z nauką języka rodzimego. W koncepcji myślenia symbolicznego zakłada się, że człowiek myśli w konkretnym języku a zjawisko myślenia w pozajęzykowych kategoriach abstrakcyjnych jest bardzo rzadkie. Ludzkie myślenie potoczne powstaje zatem dzięki działaniu polegającym na dostosowywaniu do siebie wielu światów: świata działań, świata emocji, świata odczuć oraz symbolicznego świata znaków, nazw. We współczesnej humanistyce i szeroko pojętej filozofii języka trwa dyskusja nad pierwotną przystawalnością bądź nieprzystawalnością tych światów.