Po wojnie Po zakończeniu wojny przeniosła się do Łodzi, gdzie nawiązała kontakt z prof. H. Radlińską i rozpoczęła pracę w Centrum Szkolenia Pracowników Opieki Społecznej, a potem w Ośrodku Szkolenia Pracowników Opieki Socjalnej jako zastępca dyrektora i organizatorka życia kulturalnego.

3 czerwca 1947 roku Zofia Florczak została aresztowana i osadzona w więzieniu za nielegalne kontakty z zagranicą i działalność harcerską. Zwolniono ją 18 września 1947 r., po szesnastu tygodniach przesłuchań postanowieniem Rejonowego Sądu Wojskowego w Warszawie na mocy amnestii.

W 1954 roku rozpoczęła pracę w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk w Pracowni Poetyki Teoretycznej i Języka Literackiego. Pracę doktorską pod tytułem Udział regionów w kształtowaniu piśmiennictwa polskiego XVI wieku napisała pod kierunkiem prof. Konrada Górskiego (1967). Rozprawę habilitacyjną stanowiła książka Europejskie źródła teorii językowych w Polsce na przełomie XVIII i XIX w., wydana w 1978 roku. Była także autorką i współautorką licznych prac, artykułów naukowych i książek, m.in.: „Ludzie Oświecenia o języku i stylu” – trzytomowa antologia wraz z komentarzem i słownikiem stylistycznym (1958);