W 1906 roku za własne pieniądze poszerzył i ulepszył szlak biegnący ze Smokowieckiego Siodełka do Schroniska pod Kozicą – obecnie część tzw. Tatrzańskiej Magistrali. Działalność ratowniczą prowadził przez wiele lat – w zakresie ratownictwa szkolił przewodników tatrzańskich, sam brał czynny udział w akcjach ratowniczych aż do 1923 roku. Od 1891 roku napisał w językach węgierskim i niemieckim dziesiątki artykułów o tematyce tatrzańskiej do kilku czasopism turystycznych, wydał także dwa przewodniki po Starym Smokowcu i jego okolicy. Dużo uwagi poświęcił studiom nad właściwościami klimatycznymi Starego Smokowca. Poza Tatrami wielokrotnie bywał również w Alpach. Na początku XX w. podjął podróż dookoła świata, w czasie której m.in. odwiedził podnóża Himalajów, wszedł na Szczyt Adama na Cejlonie i japoński wulkan Fudżi. Tatry odwiedzał aż do późnej starości, a w 1928 r., jako 78-letni, był jeszcze na Rysach, Małej Wysokiej i Jagnięcym Szczycie.
Na jego cześć władze MKE podjęły uchwałę o nazwaniu Małej Wysokiej Szczytem Jármaya (węg. Jármaycsúcs), głazu tworzącego wierzchołek Kończystej Koniem Jármaya, a odcinka szlaku między Smokowieckim Siodełkiem a ujściem Doliny Staroleśnej Drogą Jármaya.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Węgierscy taternicy Kategoria:Ratownicy górscy Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1932 Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie