Nowy ckm został przyjęty do uzbrojenia armii Austro-Węgier w roku 1907 jako MG (Maschinengewehr - karabin maszynowy) M.7. Broń była przystosowana do strzelania nabojami 8 × 50 mm R. Zasilanie zapewniała taśma parciana na 250 naboi. Szybkostrzelność cekaemu była dość niska i wynosiła 400 strz/min. Zaletami broni była stosunkowo mała masa i prosta budowa oraz niższy koszt wytwarzania, niż innych karabinów maszynowych.
W następnych latach broń udoskonalono. Powiększono pojemność oliwiarki z 0,2 do 0,3 l, a przy tym zmieniono kształt pokrywy komory zamkowej i wydłużono chłodnicę, która łączyła się teraz z komorą zamkową, likwidując charakterystyczne obniżenie. Zmieniono także konstrukcję tylców (składały się w górę, a nie w bok). Zmiany w konstrukcji zamka (przekonstruowano zarówno trzon zamkowy jak i dźwignie) pozwoliły zwiększyć szybkostrzelność do 520 strz/min (faktycznie sięgała 600 strz/min, możliwe że w zmodyfikowanych karabinach produkowanych od 1918 roku). Udoskonalony karabin maszynowy przyjęto do uzbrojenia w 1912 roku jako MG (Schwarzlose) M.7/12. Jednocześnie rozpoczęto produkcję taśm stunabojowych pakowanych w drewniane skrzynki. Do karabinu M.7 opracowano stosunkowo lekką, a przy tym stabilną podstawę trójnożną z rur stalowych o bardzo udanej konstrukcji. Umożliwiała ona łatwą regulację wysokości.