W 2004 uzyskał tytuł profesora w dziedzinie sztuk plastycznych.

Twórczość Operowanie światłem jest w przypadku Syski kluczowe dla semantycznej warstwy prac. Nie mniej istotne jest, że instalacje otwierają się na interakcję. Stosowane przez Syskę czujniki ruchu i ciepła sprawiają, że prace „ożywają” dopiero w zetknięciu z odbiorcą. Tworzywem sztuki staje się dzięki temu przypadek i oparty na przypadku proces przemiany. Poza światłem ważną rolę w instalacjach Syski odgrywa także temperatura, zmiana temperatury, powoduje włączanie się lub wyłączanie różnych, skonstruowanych specjalnie dla potrzeb prac, mechanizmów. Dzięki nim prace, które artysta traktuje jako samoregulujące się i samosterujące organizmy, zaczynają „żyć”. Działają one często w sposób przypadkowy, nieracjonalny, trudny do przewidzenia i kontrolowania.

W pracach takich jak „Lumenofobie”, „Światłosfery” czy „Abberacje” światło jest podstawowym materiałem artystycznym, buduje strukturę prac, pozwala ujawnić się ukrytym wizerunkom lub je ożywia, jest dominującą energią.