Główne różnice w stosunku do systemu Wade-Gilesa: Zupełny brak znaków diakrytycznych, apostrofów i akcentów. Chi, ch'i, oraz hsi (pinyin ji, qi, and xi) są zapisywane jako albo tsi, tsi, oraz si, albo ki, ki, i hi , w zależności od etymologii, np.: Changkiang (Ch'ang-chiang, Changjiang) Chungking (Ch'ung-ch'ing, Chongqing) Peking (Pei-ching, Beijing) Tientsin (T'ien-chin, Tianjin) Tsinan (Chi-nan, Jinan) Półsamogłoskowe "u" (w systemie Wade-Giles) u zapisywano się jako w, e.g., Ankwo (An-kuo, Anguo) Chinchow (Chin-chou, Jinzhou) Miejscowości w prowincjach Guangdong, Kuangsi i Fujian latynizowano na podstawie wymowy w miejscowych językach i dialektach, takich jak hakka, język kantoński, czy min np.: Amoy (Hsia-men, Xiamen) Swatow (Shan-t'ou, Shantou) Quemoy (Chin-men, Jinmen) Popularne w Europie nazwy miast chińskich, zwłaszcza portów, zostały zachowane w zapisie tradycyjnym, np.: Canton (Kuang-chou, Guangzhou)
Inne cechy szczególne tego systemu: hs- staje się sh- or -s, e.g., Kishien (z Chi-hsien) -ê (szwa) i -ei zapisywane były -eh, np., Chengteh (z Ch'eng-te) i Pehkiao (z Pei-ch'iao). -ê (czasami również jako -e or -ei). końcowe u niekiedy zapisywano jako -uh, np.