Historia Po raz pierwszy ekrany przeciwkumulacyjne zaczęto stosować w czasie II wojny światowej jako odpowiedź na pojawienie się na polu walki pocisków kumulacyjnych. Produkowane fabrycznie, były stosowane głównie przez wojska III Rzeszy (Schürzen). Czołgi alianckie nie miały fabrycznie montowanych ekranów przeciwkumulacyjnych, pomimo wysokich strat zadawanych przez niemiecką broń przeciwpancerną. Załogi starały się temu zaradzić poprzez montowanie improwizowanych ekranów przeciwkumulacyjnych.
W montowane fabrycznie ekrany przeciwkumulacyjne były i są wyposażone niemal wszystkie czołgi II i III generacji (np. izraelska Merkawa, rosyjski T-90, amerykański Abrams, niemiecki Leopard i in.). Najczęściej chronią one tył czołgu (wieża i kadłub) oraz układ jezdny i mają postać stelaży (tj. konstrukcji przestrzennej wykonanej z płaskowników i prętów stalowych) wypełnianych podczas walki workami z piaskiem lub innymi dostępnymi materiałami bądź swobodnie zawieszonych segmentów płyt stalowych (fartuch przeciwkumulacyjny) osłaniających zawieszenie.