Opactwo Nienburg – klasztor benedyktyński w miejscowości Nienburg nad Soławą na terenie Niemiec, istniejący od X do XVI w.
Historia
Klasztor benedyktyński w Nienburgu powstał w drugiej połowie X w. na terenach, na których następowała w tym okresie ekspansja niemiecka na wschód i zarazem ich chrystianizacja. Początkowo, w 970 r. nowy klasztor benedyktyński powstał w Thankmarsfelde w górach Harz. Fundatorami założenia byli późniejszy margrabia Miśni Thietmar I i jego brat, arcybiskup Kolonii Gero. Już w 975 r. zgodnie z wolą cesarza Ottona II klasztor został przeniesiony do istniejącego już wcześniej zamku w Nienburgu z myślą o chrystianizacji mieszkającej w okolicy ludności słowiańskiej. Prace budowlane związane z przekształceniem zastanych budowli na cele klasztorne trwały ponad 30 lat, a kościół klasztorny (istniejący do dzisiaj) został poświęcony 8 sierpnia 1004 r. w obecności cesarza Henryka II, który wówczas przebywał we wschodnich Niemczech w związku z wojną przeciwko księciu polskiemu Bolesławowi Chrobremu.