Franka zaczyna słyszeć głosiki krzyczących do niej przyjaciół i odnajduje ich w makiecie mimo prób odwrócenia od niej uwagi przez Twarz. Ten zaczyna się denerwować i krzyczy na Frankę, że ta planuje zostawić go na zawsze w pudełku. Dziewczyna, uspokajając Twarz i okazując mu sympatię, przekonuje go do wyciągnięcia przyjaciół z makiety. Wtem jednak Pan Zając wchodzi na strych i odkrywając, że pudełko z zabawkami jest w istocie zmyślonych przyjacielem, bezlitośnie go ruga. Znerwicowany Twarz oburza się, przeobraża w monstrum i atakuje wszystkich intruzów, lecz uciekają oni z pudełka. France też – mocno poturbowanej – udaje się stamtąd wyjść. Przekonuje ona wszystkich ocalałych, że Twarz powinien być na wolności. Również Pan Zając ustępuje i otwiera skrzyneczkę. Uwolniony Twarz, ku zdziwieniu wszystkich obecnych, ponownie się raduje. Franka wówczas wygłasza mowę, w której tłumaczy im, że Twarz w istocie potrzebował przyjaciela. Nowy domownik przysposabia się do świeżego środowiska i zamieszkuje w domu pod postacią szmacianki. Pan Zając, bogatszy o cenne doświadczenie, dzieli obowiązki między zmyślonych przyjaciół i daje France zasłużony urlop.