Historia mały| Czerwonofigurowy lekyt w stylu kerczeńskim, przedstawiający nimfy i satyra grających w hacele, z dwoma postaciami Erosa oferującymi laurowe wieńce zwycięstwa nimfie i młodej postaci, c. 350 p.n.e. Pochodzenie gry w hacele jest ściśle związane z pochodzeniem gry w kości, z których hacele (grane kośćmi zwierzęcymi) są prawdopodobnie bardziej prymitywną formą. Sofokles, w spisanym fragmencie jednej ze swoich prac, przypisał wynalezienie gry w hacele mitycznej postaci Palamedesowi, który nauczył grać w nią swoich rodaków podczas wojny trojańskiej. Zarówno Iliada, jak i Odyseja zawierają aluzje do gier o podobnym charakterze. Pausanius w opisie Grecji (2.20.3) opowiada o świątyni Fortuny w Koryncie, w której Palamedes złożył ofiarę swojej nowo wynalezionej gry. Gry dla dzieci były wspólną ofiarą świątynną w niektórych świątyniach.
Zgodnie z jeszcze bardziej starożytną tradycją, Zeus, widząc, że Ganimedes tęsknił za swoimi towarzyszami na górze Ida, dał mu Erosa za towarzysza i złote hacele, którymi mógł się bawić. Zarówno Herodot, jak i Platon przypisują obce pochodzenie grze.