Tam też „został wybrany do Zarządu Niepodległościowego Związku Młodzieży Polskiej i z całą gorliwością i właściwym mu zapałem zajął się pracą nad uświadamianiem i oświatą robotników polskich na obczyźnie oraz podtrzymywał ducha patrjotycznego wśród kolegów”. W 1905, z uczelni tej został wydalony na dwa lata, za udział w polskim ruchu wolnościowym. W 1910 złożył egzamin państwowy na Uniwersytecie w Charkowie i następnie został adwokatem, po pomyślnym zakończeniu aplikacjiWspomina o tym w swojej książce pt. "Pożoga" Zofia Kossak-Szczucka..
I wojna światowa W czasie I wojny światowej, od 7 listopada 1915 służył w armii rosyjskiej. W 1915 został mianowany dowódcą 4 konnego czołowego oddziału pod flagą Czerwonego Krzyża, a w lipcu 1916 zostaje naczelnikiem 47 oddziału czołowego. W lipcu 1917 został ciężko ranny w walach z Niemcami. W 1917 działał w Polskim Komitecie Wojskowym, gdzie był wiceprzewodniczącym. W tym też roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbor–Muśnickiego. Jesienią 1917 odznaczył się wybitnie „z bronią w ręku – z własnej inicjatywy: widząc, że oddziałom naszym potrzebna jest amunicja, z narażeniem życia przedarł się do zajętego przez bolszewików Płoskirowa (mając tylko jeden granat ręczny) i wywiózł przez posterunki bolszewickie stamtąd wóz z amunicją.