Również sama pisarka, w porozumieniu z Gumplowiczem-ojcem, stanowczo odrzucała wszelkie umizgi MaksymilianaEdmund Rosner: Wokół korespondencji Ludwika Gumplowicza do Józefa Zaleskiego [w:] „Konopnicka w Beskidzie”, s. 35-40 .
Na początku listopada 1897 r. młody Gumplowicz znowu rozpoczął nachodzenie pisarki, gdy ta zamieszkała w Wiedniu, w mieszkaniu przy ul. Josefstädterstrasse 48. 12 listopada, pod nieobecność mieszkającej z Konopnicką Marii Dulębianki, usiłował wedrzeć się do jej mieszkania. Wyrzucony, strzelił do siebie na korytarzu przed drzwiami. Rana nie okazała się śmiertelna. Gdy już wydawało się, że Maksymilian wyjdzie cało z incydentu, ten zmarł w szpitalu 28 listopada na udar mózguList Marii Dulębianki do Laury Pytlińskiej, córki poetki, z grudnia 1897 r., tamże, s. 64-66. Został pochowany na ewangelickim cmentarzu wiedeńskiego przedmieścia Matzleinsdorf.
Przypisy