Testy przeprowadzone w roku 1736, mimo że wykazały dokładność zegara wynoszącą kilka sekund na dobę, nie zadowoliły Harrisona, który przystąpił do konstruowania kolejnych zegarów: H-2 – ukończony w 1741, ważył 39 kg, ale był precyzyjniejszy niż H-1 H-3 – ukończony w 1758 – znacznie lżejszy – 27 kg H-4 – ukończony w roku 1759, który dzięki zastosowaniu kamieni szlachetnych jako łożysk dla miniaturowych kół zębatych przypominał duży zegarek kieszonkowy (13 cm średnicy, masa 1,5 kg). Zegar ten, pod koniec roku 1761, na pokładzie okrętu HMS „Deptford” wyruszył w rejs z Portsmouth do Kingston na Jamajce, którego celem było udowodnienie przydatności zegara do pomiaru długości geograficznej. Maksymalny błąd chronometru w czasie rejsu nie przekroczył 1 minuty i 15 sekund (przy marginesie błędu dopuszczonym przez Longitude Act w wysokości 2 minut – co odpowiadało połowie stopnia (30 minutom) długości geograficznej). Mimo takiego rezultatu na wniosek komisji Harrison otrzymał jedynie połowę nagrody (10 000 funtów). Dopiero po 4 latach i interwencji króla Jerzego III otrzymał w czerwcu 1773 roku drugą połowę.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Angielscy inżynierowie Kategoria:Brytyjscy wynalazcy Kategoria:Brytyjscy zegarmistrzowie Kategoria:Cieśle Kategoria:Laureaci Medalu Copleya Kategoria:Urodzeni w 1693 Kategoria:Zmarli w 1776