Herman I (ur. ok. 1155, zm. 25 kwietnia 1217 w Gocie) – landgraf Turyngii od 1190, palatyn saski od 1181 z dynastii Ludowingów.
Życiorys Herman był młodszym synem landgrafa turyńskiego Ludwika II oraz Jutty, córki księcia szwabskiego Fryderyka II Jednookiego. Wraz ze starszym bratem i zarazem dziedzicem ojca na landgrafowstwie Turyngii, Ludwikiem III zaangażował się w spór między Hohenstaufami i Welfami, opowiadając się po stronie tych pierwszych (cesarz Fryderyk I Barbarossa był jego wujem). Obaj jednak z tego powodu wpadli w welfowską niewolę. Po uwolnieniu z niej dzięki zwycięstwu cesarza nad Henrykiem Lwem, otrzymali palatynat saski, który Ludwik III w 1181 r. przekazał Hermanowi.
Po śmierci w 1190 r. starszego brata, który nie pozostawił męskich potomków, Herman objął władzę nad Turyngią, mimo że sprzeciwiał się temu nowy cesarz, syn Barbarossy Henryk VI, który sam chciał przejąć to terytorium. Dzięki zjednoczeniu Turyngii i palatynatu saskiego pod swoim berłem stał się jednym z potężniejszych władców Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Objęcie Turyngii Herman musiał okupić pewnymi ustępstwami terytorialnymi, a jego stosunki z cesarzem były odtąd napięte. Po śmierci cesarza Henryka VI w 1197 r. Herman odwrócił się ostatecznie od Hohenstaufów i poparł Ottona IV brunszwickiego.