Waldemar został jednak pokonany i Magnus musiał ponieść z tego tytułu znaczne obciążenia finansowe, co dotkliwie odbiło się na miastach pod jego panowaniem. Jednocześnie cesarz Karol IV Luksemburski w 1370 r. potwierdził prawa do Lüneburga Albrechta Askańczyka, członka rodu książęcego książąt Saksonii-Wittenbergi. W sporze tym samo miasto opowiedziało się po stronie Askańczyków, zrażone do Magnusa jego rabunkową polityką. Magnus próbował miasto odzyskać na drodze zbrojnej, jednak bezskutecznie. W toku trwającej wojny zginął sam Magnus – podczas oblężenia Ricklingen stoczył pojedynek z hrabią Everstein, który zakończył się śmiercią obu jego uczestników.
Wdowa po Magnusie, Katarzyna w 1374 r. poślubiła jego przeciwnika, księcia saskiego Albrechta. Jego synowie zwycięsko wyszli z trwającej nadal wojny sukcesyjnej i ostatecznie objęli rządu zarówno w Brunszwiku, jak i Lüneburgu.
Potomkowie Magnus II poślubił w 1356 r. Katarzynę, córkę hrabiego Anhalt-Bernburg Bernarda III. Mieli jedenaścioro dzieci, w tym czterech synów: Fryderyk (zm. 1400), książę brunszwicki, Otto (zm. 1406), arcybiskup Bremy, Bernard I (zm. 1434), książę brunszwicko-lüneburski, Henryk I (zm. 1416), książę brunszwicko-lüneburski.
Bibliografia
Kategoria:Welfowie Kategoria:Władcy Brunszwiku Kategoria:Zmarli w 1373