Kočapar Radoslavljević – król Zety w 1102 roku.
Kočapar był synem Radosława, młodszego brata króla Zety Michała I, który władał Trawunią. Po śmierci Radosława jego najstarszy syn Branisław nie chciał uznać zwierzchnictwa króla Bodina. Prawdopodobnie pod wpływem królowej Jakwinty, która obawiała się o prawa do tronu swego potomstwa został około 1093/1095 roku wtrącony do więzienia, gdzie wkrótce potem zmarł. Wraz z nim zostali uwięzieni jego brat Gradisław i syn. Pozostali na wolności bracia Branisława, wśród nich Kočapar, i jego synowie zaprotestowali przeciw postępowaniu króla. Obawiając się wszakże o swe życie schronili się w Dubrowniku. Bodin obległ miasto i zażądał wydania zbiegów, mieszczanie jednakże odmówili. W walkach pod murami Dubrownika zginął tymczasem faworyt królowej, która w gniewie zażądała wyprowadzenia pozostałych dwóch więźniów i ścięcia ich pod murami miasta. Po tych wypadkach Kościół próbował mediacji między zwaśnionymi stronami. Żądni odwetu Branisławowicze wybrali jednak emigrację i schronili się pod opiekę cesarską w Konstantynopolu.