Brecht dał w niej również odczuć swój głęboki szacunek dla projektów dadaistycznych i surrealistycznych oraz dla bardziej złożonych aspektów prac Marcela Duchampa, którego uważał za wcielenie „artysty-poszukiwacza”. Na jego twórczość w tym czasie składały się poplamione atramentem prześcieradła, co nazywał malarstwem przypadku.

W roku 1957 po zobaczeniu pracy Roberta Wattsa, która była wystawiona w Douglass College, Rutgers University, Brecht postanowił skontaktować się z artystą i zaproponował mu spotkanie, tak rozpoczęły się ich cotygodniowe spotkania na obiadowe które prowadzili jeszcze później przez wiele lat, w kafeterii pomiędzy college’em w którym wykładał Watss a laboratorium Brechta. W tych nieformalnych spotkaniach towarzyszył im jeszcze kolega Wattsa Allan Kaprow. Dyskusje podejmowane na tych spotkaniach doprowadziły bezpośrednio do utworzenia „Yam Festival” 1962-63, uważanego przez nich samych jako przed wstęp do Fluxusu, doprowadziły także do spotkania i uczestnictwa obu artystów Brechta i Kaprowa z Johnem Cage’em w New School for Social Research w Nowym Jorku, gdzie Cage prowadził zajęcia.