Po powrocie do Krakowa został zmobilizowany i resztę wojny spędził jako lekarz w armii austriackiej.
Po wojnie włączył się w propolską akcję plebiscytową na Górnym Śląsku, wkrótce jednak przez polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych został wysłany na placówkę dyplomatyczną w Wiedniu. W tym czasie opublikował m.in. pracę pt. Pustynie i stepy jako środowiska zoogeograficzne (Przegląd Geograficzny R. II, 1921, s. 69–104).
Do Polski powrócił w 1923 i osiedlił się w Warszawie. Związał się z Wolną Wszechnicą Polską, habilitował się z antropogeografii. Prowadził wykłady z geografii gospodarczej i antropogeografii na miejscu i w Oddziale Łódzkim Wszechnicy (1928–1934). 4 grudnia 1924 mianowano go profesorem geografii i antropogeografii Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie, przy okazji specjalnie dla niego utworzono nową katedrę. W 1937 Władysław Gumplowicz został profesorem zwyczajnym geografii gospodarczej. W latach 1924–1927 dorabiał jako wykładowca na kursach organizowanych przez Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie.