thumb|Mapa zaćmienia Słońca z 30.06.1954 thumb|Animacja ilustrująca przesuwanie się cienia Zaćmienie Słońca z 30 czerwca 1954 – całkowite zaćmienie Słońca o magnitudo 1,0357 z Księżycem przechodzącym przez węzeł zstępujący orbity.

Zaćmienie było widoczne jako całkowite w pasie od północnych Stanów Zjednoczonych, przez wschodnią Kanadę (m.in. półwysep Labrador), południową Grenlandię, południowe wybrzeża Islandii, Wyspy Owcze, południową Skandynawię, północno-wschodnie tereny Polski (Suwalszczyzna), zachodnie tereny ówczesnego Związku Radzieckiego aż po Iran, Afganistan i Pakistan. Zaćmienie częściowe wystąpiło natomiast w dużej części Ameryki Północnej, w Arktyce, całej Europie, w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie.

Obserwacje w Polsce Było to jedyne całkowite zaćmienie Słońca widoczne w Polsce w XX wieku i ostatnie aż do 2135 roku. W pasie całkowitego zaćmienia znalazły się m.in. Suwałki i Sejny. Najdłuższy czas trwania zaćmienia w Polsce wynosił 2 min i 12 s w miejscowości Poluńce. Na wniosek Jana Mergentalera Komitet Astronomii Polskiej Akademii Nauk powołał komisję do spraw organizacji wypraw na obserwacje zaćmienia. Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii zainicjowało powołanie oddziału w Białymstoku.