Malarstwo Niderlandów XIV–XVI w. thumb|190px|Petrus Christus, Portret młodej kobiety Zbiory berlińskie znane są z bogatej kolekcji malarstwa Niderlandów doby gotyku, szczególnie późniejszej jego fazy. Kolekcję otwierają trzy niewielkie obrazy pędzla Jana van Eycka, w tym Madonna w kościele. Spośród dzieł malarzy niderlandzkiej, najstarszej generacji, wyróżniają się cztery obrazy; Petrusa Christusa, dwa dzieła Roberta Campina. Spośród obrazów uczniów Campina wyróżniają się; Pokłon Trzech Króli Jacques’a Dareta i Ołtarz Bladelin, Tryptyk Miraflores oraz Tryptyk Świętego Jana Rogiera van der Weydena. Oprócz malarstwa ołtarzowego Rogiera, w berlińskich zbiorach można podziwiać Portret młodej kobiety, identyfikowany z żoną artysty, ponadto w muzeum jest wiele dzieł uczniów van der Weydena. Spośród dziedzictwa artystów młodszych generacji znajdują się obrazy; Aelberta van Ouwatera, Dirka Boutsa, Gerarda Davida Geertgena tot Sint Jansa (w tym Jan Chrzciciel), trzy dzieła Hugona van der Goesa, dwa obrazy Hans Memling. Grupę dzieł łączących tradycję późnogotyckiego malarstwa niderlandzkiego z formami renesansowymi i humanistyczną myślą egzemplifikują obrazy Jana Gossaerta, Pietera Bruegla Starszego, w tym Przysłowia niderlandzkie.