W polityce wewnętrznej do roku 1848 osiągnął niewiele. Koniecznym przemianom społecznym i gospodarczym przeciwstawiało się nadmorskie mieszczaństwo i właściciele ziemscy jako konserwatywne siły w kraju. Dopiero wydarzenia lat 1848/49 sprawiły, iż uchylona została konstytucja stanowa coraz bardziej odczuwana jako anachronizm. Pod naciskiem meklemburskiego ruchu reformatorskiego staraniem ministra Ludwika von Lützowa w sierpniu 1849 unieważniono ustawę zasadniczą i w Meklemburgii-Schwerinie wprowadzono zasadę równości. Stara konstytucja stanowa przestała istnieć, arystokracja jako stan została zlikwidowana. Tak jak w innych częściach Niemiec, tak samo w Meklemburgii wprowadzone przez rewolucję zmiany nie trwały długo.
Fryderyk Franciszek nie mógł się przeciwstawić reakcyjnym działaniom miejscowego rycerstwa i królowi Prus Fryderykowi Wilhelmowi IV (swojemu wujowi), do tego był religijnie i antydemokratycznie usposobiony przez krewnych i rodzinę. Przekonania religijne, nacisk z wielu stron i zagrożenie ze strony Prus, które groziły, że w razie konieczności ich oddziały wkroczą do Meklemburgii-Schwerinu, spowodowały zmianę obozu przez wielkiego księcia. Ostrożnie konserwatywny reformator von Lützow musiał ustąpić, restytuowano ustawę zasadniczą, stan rzeczy sprzed rewolucji w kraju został przywrócony.