W związku z kontrowersjami terytorialnymi korektę ustaleń traktatu nerczyńskiego wprowadził traktat kiachtański z roku 1727.
Później sprawę granicy nadamurskiej uregulowały traktaty w Ajgunie (1858) i Pekinie (1860), zawarte po II wojnie opiumowej, zgodnie z którymi granica chińsko-rosyjska została ustalona wzdłuż Amuru, a tereny na północ od Amuru i Kraj Nadmorski anektowała Rosja.
Granica rosyjsko-chińska była wtedy znacznie dłuższa niż dziś, ponieważ Mongolia należała do Chin. W 1911 roku miała miejsce rewolucja w Mongolii, a 29 grudnia tego samego roku Chanat Mongolii ogłosił niepodległość. W związku z tym spora część granicy rosyjsko-chińskiej przekształciła się w granicę mongolsko-rosyjską. W 1916 roku rząd Chin utracił kontrolę nad zachodnią częścią granicy z Rosją (tj. tą częścią granicy, która jest na zachód od Mongolii), ponieważ na tych terenach władzę sprawowała .