W czerwcu 1955 roku uzyskał dyplom inżyniera lotnictwa i 1 września tego rozpoczął pracę w Zakładzie Badań w Locie Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie jako pilot doświadczalny latał przez 42 lata swej kariery zawodowej (bez przerwy do września 1997 roku). 30 maja 1957 na samolocie PZL TS-8 Bies ustanowił międzynarodowy rekord prędkości, bijąc przy okazji cztery rekordy krajowe. W 1964 roku na samolocie PZL TS-11 Iskra uzyskał też kolejny rekord międzynarodowy, uzyskując na krótkiej bazie prędkość 839 km/h.
W czasie badań samolotów miał wielorakie przygody z których najbardziej znana jest ta z 30 września 1957 roku – gdy po urwaniu się jednej łopaty śmigła na prototypie na samolocie TS-8 Bies doszło do wybudowania się i urwania w locie silnika samolotu. Błyskawiczne otwarcie podwozia i duża doza szczęścia uratowała pilota przed przeciągnięciem i pozwoliła na szczęśliwe wylądowanie. Od lutego 1960 roku ma uprawnienia pilota doświadczalnego I klasy. Podczas prób samolotu TS-11 Iskra doszło do złożenia się jednej goleni podwozia. Pod koniec lat 60 XX wieku prowadził loty homologacyjne samolotu komunikacyjnego Jak-40.