W rejonie Anowaru pozostawił jedynie nieduże oddziały rozpoznawcze. W następnych tygodniach do leżącego u wylotu Doliny Gulbaharu przybyły nowe oddziały radzieckie i rządowe. W końcu marca, w największej bazie lotniczej w Bagramie pojawiły się dodatkowe szturmowce taktyczne Su-25, a w kwietniu zwiad satelitarny USA wykrył na lotniskach radzieckich leżących w pobliżu granicy z Afganistanem kilkadziesiąt bombowców Tu-16.
Plan Pandższir-84 można uznać za klasyczny przykład często przeprowadzanych przez wojska radzieckie w Afganistanie działań typu „pionowego okrążenia”. Opracowany przez sztabowców radzieckich plan zakładał wykonanie jednoczesnego uderzenia na lądzie i z powietrza, z szerokim wykorzystaniem desantów śmigłowcowych i spadochronowych. Działania miały przewyższać przeprowadzoną dwa lata wcześniej operację Pandższir-82 nie tylko pod względem zaangażowanych sił i środków ale również rozległości obszaru. Obok samej Doliny Pandższiru, celem ataku miały być doliny położone na północ od głównego łańcucha Hindukuszu oraz szlaki górskie łączące Pandższir z Pakistanem, skąd płynęła pomoc dla mudżahedinów.
Siły stron ZSRR