Kariera polityczna Pod koniec lat 90. wraz z rodziną przeniosła się na stałe do Australii, a w 2000 uzyskała obywatelstwo kraju swej matki i męża. W tym samym roku wstąpiła do ALP. W 2003 została wybrana do Zgromadzenia Ustawodawczego Nowej Południowej Walii. W 2007 weszła do rządu stanowego jako minister ds. osób starszych i niepełnosprawnych. Później kierowała resortami planowania i infrastruktury.
W listopadzie 2009 w stanowych strukturach ALP doszło do buntu przeciwko premierowi Nathanowi Reesowi. Przeciwnicy Reesa wystawili jako swoją kontrkandydatkę dla niego panię Keneally, na co sam Rees i jego otoczenie odpowiedzieli oskarżeniami, iż będzie ona tylko marionetką, a stanem „z tylnego siedzenia” kierować będą bardziej doświadczeni politycy. Sama Keneally stanowczo odrzucała tego typu sugestie, zaś 3 grudnia 2009 pokonała Reesa w wyborach lidera ALP w Zgromadzeniu. Tym samym została desygnowana przez partię na stanowisko premiera stanu, które formalnie objęła następnego dnia. Kierowana przez nią ALP Nowej Południowej Walii przegrała przeprowadzone 26 marca 2011 wybory stanowe, ulegając Koalicji. Dwa dni później Keneally opuściła urząd szefa rządu stanowego. Zastąpił ją stanowy lider Liberalnej Partii Australii, Barry O’Farrell.