Fryderyk Franciszek I (ur. 10 grudnia 1756 w Schwerinie, zm. 1 lutego 1837 w Ludwigslust) – rządził Meklemburgią, początkowo jako książę (1785–1815), a następnie jako wielki książę (1815–1837).
Życie Fryderyk Franciszek I był synem księcia Ludwika i księżniczki Karoliny Zofii z Saksonii-Coburg-Saalfeld (1731–1810). Urodził się 10 grudnia 1756 roku, a ożenił 31 maja 1775 roku z księżniczką Luizą z Saksonii-Gothy (1756–1808), córką księcia Jana Augusta z Saksonii-Gothy. Ślub odbył się w pałacu Friedenstein w Gocie. Nowym monarchą księstwa Meklemburgii został po bezdzietnej śmierci swego wuja Fryderyka 17 czerwca 1785 roku.
W czasie wojen napoleońskich kraj Fryderyka Franciszka ogłosił neutralność, ale po bitwie pod Jeną i Auerstedt wojska francuskie zajęły Meklemburgię. Książę wraz z rodziną udał się na wygnanie do Danii. W lipcu 1807 roku rosyjski car Aleksander I wyjednał u Napoleona przywrócenie władzy Fryderykowi Franciszkowi. Warunkiem było przystąpienie Meklemburgii do Związku Reńskiego i wejście w orbitę zależności od Cesarstwa Francuskiego. Po nieudanej kampanii rosyjskiej Fryderyk Franciszek w marcu 1813 wystąpił ze Związku Reńskiego i opowiedział się po stronie koalicji antyfrancuskiej, ale musiał ponownie wyjechać z kraju.