Pierwszymi ważnymi kaligrafami piszącymi w szekaste byli Mohammad Szafi Harawi (zm. 1670-71) i Mortezagholi Chan Szamlu (zm. 1688-89). Obaj stworzyli dzieła o autentycznej artystycznej wartości, co nie zmienia faktu, że w tym wczesnym okresie szekaste nadal brakowało spójności (jest to szczególnie widoczne w twórczości Mortezagholi Chana Szamlu, który używał połączeń później uznanych za niedopuszczalne). Większość współczesnych uczonych uważa iż szekaste osiągnęła szczyt artystycznej doskonałości w twórczości Abdol Madżida Taleghaniego (zm. 1771), "który nadał pismu szczególną i ostateczną formę". Tradycja Taleghaniego była kontynuowana przez Mirzę Kuczeka Esfahaniego (zm. 1813) Gholama Rezę Esfahaniego (zm. 1886-87) i Ali Akbara Golestanego (zm. 1901).
Dodatkowe ozdobne zawijasy sprawiły, iż szekaste stało się mało czytelne i pozostało pismem dokumentów i dekretów, "podczas gdy nastaligh zachował swoją pozycję jako najważniejszy styl kaligrafii". Potrzeba uproszczenia szekaste zaowocowała powstaniem stylu sekretarskiego ("szekaste-je tahriri"), stworzonego przez pisarzy takich jak Adib-al-Mamalek Farahani (zm. 1917) i Nezam Garrusi (zm. 1900). Styl sekretarski jest uproszczoną formą szekaste, która jest szybsza do pisania i bardziej czytelna, ale mniej artystyczna.