Po malowaniu, powtórnie wypalano wyrób w niewielkim piecu muflowym. Cybulski zatrudnił w Ćmielowie Stanisława Thiele z Nevers, który kierował produkcją wyrobów majolikowych wytwarzanych w manufakturze w latach 1863–1880. Były to głównie wazony, ozdobne talerze, patery zdobione w renesansowe wzory francusko-włoskie. Znakiem wytwórczym jest napis Ćmielów bądź rysunek łabędzia na tle gałązek roślinnych. W 1868 roku pożar zniszczył zakład, ale Cybulski w krótkim czasie go odbudował i wybudował nowy gmach fabryki. Był to budynek murowany piętrowy mieszczący pod jednym dachem większość procesu produkcyjnego. Widoczne trzy kominy świadczą o tym, że znajdowały się tam piece do wypalania porcelany. Dwa inne piece mieściły się w budynku gospodarczym nieopodal. Pieców było w sumie pięć: w dwóch wypalano kamionkę, w trzecim cegłę ogniotrwałą, w czwartym kafle, w piątym porcelanę. Za czasów Cybulskiego w fabryce zainstalowano piec tzw. francuski do wypalania porcelany. Składał się on z dwóch kondygnacji: dołu i piętra tzw. kapy, do której wkładano wyroby biskwitowe wymagające tylko wysuszenia. Przedmioty do wypalenia umieszczano w kapslach, czyli okrągłych pudełkach z glinki ogniotrwałej, które ustawiano w stosy.