Wdowa po Stanisławie, nie radząc sobie z kierownictwem dużej fabryki, sprzedała ją w 1887 roku, fabryka wróciła w ręce właściciela dóbr ćmielowskich, Aleksandra Druckiego – Lubeckiego.
Okres od 1900 roku do wybuchu pierwszej I wojny światowej Fabryka porcelany powróciła w ręce właściciela dóbr ćmielowskich Aleksandra Druckiego-Lubeckiego, a potem jego syna też Aleksandra, następuje nowy okres rozkwitu Ćmielowa. Po 1900 roku do ozdabiania wyrobów zaczęto stosować kalkomanię, złoto jako szlaczki na talerzach i innych naczyniach. Znakiem wytwórczym jest napis Ćmielów bądź rysunek łabędzia na tle gałązek roślinnych. W latach 1909–1910 zostaje uruchomiony nowoczesny piec tunelowy o długości 60 metrów, co ma wpływ na uproszczenie procesu produkcyjnego. Naczynia ustawiane na wózkach wjeżdżały do pieca i wypalane były w dokładnie regulowanej temperaturze. Do fabryki doprowadzono światło elektryczne, kierat konny za pomocą którego przygotowywano masę ceramiczną zastąpiono lokomobilą, która poruszała koła garncarskie za pośrednictwem pasów transmisyjnych. Rynki zbytu rozszerzono po wystawie w Petersburgu w 1901 roku, gdzie wyroby ćmielowskie z porcelany otrzymały pierwszą nagrodę. Wybuch I wojny światowej wstrzymał działalność fabryki na 6 lat.