Janina Zabielska z d. Rewkowska (ur. 1 listopada 1906 w Kownie, zm. 6 kwietnia 1962 w Londynie) – polska bibliotekarka, bibliograf, historyk książki.
Życiorys Urodziła się w Kownie na terenie zaboru rosyjskiego (obecnie Litwa), od 1933 r. studiowała na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie romanistykę, a po likwidacji katedry wileńskiej kontynuowała studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w 1939 r. uzyskała dyplom magistra. Jeszcze w czasie studiów w latach 1934-1935 odbyła praktykę w Państwowej Bibliotece im. Eustachego i Emilii Wróblewskich w Wilnie, podjęła wtedy swoje pierwsze prace bibliograficzne. Po ukończeniu studiów rozpoczęła pracę w tejże Bibliotece. Po wybuchu II wojny światowej przeniosła się do Warszawy, tu przeżyła okupację niemiecką. Po wyzwoleniu rozpoczęła pracę w Muzeum Narodowym, gdzie współorganizowała prace biblioteczne oraz brała udział w przygotowaniu wystawy „Warszawa oskarża” przedstawiającej zniszczenia wojenne dóbr kultury w stolicy. W 1947 r. wyjechała do Wielkiej Brytanii do męża Henryka Zabielskiego, działacza społecznego i publicysty. Od 1948 r. pracowała w Bibliotece Polish University College, przekształconej następnie w 1953 r. w Bibliotekę Polską w Londynie.