Umieścili po obu stronach szosy wzmocnione stanowiska obronne, zamaskowane na stromych i skalistych górskich zboczach. Droga do Kirlibaby znalazła się w zasięgu rosyjskich ciężkich karabinów maszynowych.
Przed kontynuacją ofensywy rozlokowanie sił legionistów i ich austro-węgierskich sojuszników prezentowało się w sposób następujący:
w pierwszej linii znalazły się: I batalion oraz 6 kompania por. Jana Kaufera z II batalionu na prawym skrzydle pododdziały 54 Dywizji Piechoty na lewym skrzydle grupy: majora Scholza (na wzgórzu 1365) i majora Salamona (na wzgórzu 1356) w drugiej linii, w pobliżu zabudowań dróżników, stanęły bataliony II i III.
Przed I batalion i 6 kompanię wysunęła się niewielka grupa legionistów pod dowództwem podporucznika Witorzeńca. Żołnierze ci zajęli stanowiska na wzniesieniu 967 w masywie Bretili, po lewej stronie szosy, skąd mieli widok na pozycje rosyjskie. Grupa ppor. Witorzeńca bezskutecznie próbowała nawiązać łączność z jednostkami Scholza i Salamona.