Według innego schematu rozmieszczenia, na kwinkweremie liczącej 270 wioślarzy (na 300 członków załogi) i wyposażonej w 158 wioseł, poziom najwyższy miałby 58 wioseł z dwuosobową obsługą, średni – 54 dwuosobowe, a najniższy – 46 wioseł jednoosobowych.
Wioślarzy i żeglarzy rekrutowano najczęściej z warstwy sprzymierzeńców (socii navales), natomiast rzadko z najniższych klas ludności – proletariuszy i wyzwoleńców (libertini). Żołnierzami na okrętach byli legioniści, przeszkoleni do walki abordażowej i pokładowej z wykorzystaniem ruchomych pomostów (corvus, harpago), unieruchamiających okręt przeciwnika. Taran (rostrum) stanowił czołowe uzbrojenie kwinkweremy, która podobnie jak inne duże jednostki wyposażona była w dwa stery (gubernacula)Oktawiusz Jurewicz, Lidia Winniczuk: Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym. Warszawa: PWN, 1970, s. 418, 428..
W okresie cesarstwa zastosowanie kwinkwerem we flocie zostało znacznie ograniczone na rzecz lżejszych i ruchliwszych jednostek – powszechniej używanych kwadrirem i najpopularniejszych triremPeter Connolly: Grecja i Rzym na wojnie, dz. cyt., s. 339..
Przypisy
Kategoria:Historyczne klasy okrętów Kategoria:Flota starożytnego Rzymu