W tej akcji skonfiskowano ponad 16 tysięcy dzieł sztuki, z których część sprzedano za granicę po rażąco niskich cenach, część publicznie spalono, a kilkaset pokazano na wystawie sztuki zdegenerowanej w Monachium. Los ten spotkał między innymi dzieła ekspresjonisty Emila Nolde. Artysta ten, pismem Zieglera z dnia 23 kwietnia 1941, został wykluczony z Izby Sztuk Pięknych Rzeszy i pozbawiony prawa do wykonywania zawodu. Jego 1052 prace zostały zarekwirowane. Jednocześnie Ziegler zadbał o promocję własnej twórczości na odbywającej się równocześnie w Monachium Wielkiej Wystawie Sztuki Niemieckiej i wydał książkę pod tytułem Die Kunst im Dritten Reich (Sztuka w III Rzeszy).
W roku 1943 przerażony zbliżającą się klęską nazizmu, zaproponował rokowania pokojowe z Wielką Brytanią, za co trafił na krótko do obozu KL Dachau. Po wojnie zamieszkał u siostry w Baden-Baden. Przez komisję denazyfikacyjną został zakwalifikowany jako „Mitläufer” (bierny uczestnik).
W przeciwieństwie do twórczości rzeźbiarzy Josefa Thoraka i Arno Brekera, których dzieła przetrwały jako świadectwa minionej epoki III Rzeszy, naturalistyczne, bezstylowe malarstwo Adolfa Zieglera stanowi już tylko dowód upodobań Hitlera.